Over de zwemles

Nog niet zo heel lang geleden, toen de kleine, grote jongen nog niet zo groot was, rende onze zoon zonder veel zorgen de zee in. Zijn korte beentjes konden hem amper dragen. Dit belette hem echter niet om zich vol overgave in het zoute water te storten. Nu kan ik wel iets wat op zwemmen lijkt, maar een kleintje uit de aanstormende golven plukken en veilig naar het land terug loodsen is toch een ander paar mouwen. Leren zwemmen was, naast het waarschuwen, achterna rennen en net niet aan de strandstoel vastbinden, een uitstekende preventiemaatregel.

In ons plaatselijk zwembad organiseert de gezinsbond watergewenning en zwemlessen. Ideaal voor onze kinderen, dacht en denk ik. Dus mag ik sinds twee jaar  elke zaterdagavond vanachter glas mijn zwemmende en spartelende kinderen gadeslaan. In kleine groepjes van vijf kinderen leren ze zich als een vis in het water voelen.

De oudste leert zwemmen en de tweede mag spartelend in het kleuterbadje aan het water wennen. De derde staat al te popelen om volgend jaar in september in het bad te springen. En de kleinste mag nog een jaartje of twee van de exclusieve tijd met papa genieten.

Dit half uurtje zwemmen is mijn babbeluurtje, aldus de zoon. De kinderen van een vriendin spartelen gezellig mee met de onze. Zo komt het dat ik elke zaterdagavond tussen 18 u en 18 u 30 aan de rand van het zwembad een halfuurtje me-time heb!

Advertenties

3 gedachtes over “Over de zwemles

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s