#boostyourpositivity – Een beetje scheef heeft ook zijn charmes

Grrr … ons huis is weer eens in een vuilnisbelt veranderd!!!!

Wie laat hier zijn schoenen achter???? Mama breekt straks nog een been of een arm!!!

Wat doet die halve appel onder de zetel?????

Waar moeten die boekentassen staan ?????

Waarom, waarom heb ik toch geen opruimwonder in ons huis rondlopen ????

Je herkent het wellicht. Deze of soortgelijke zinnen worden wel eens door iedereen met een man en kinderen in huis door de huiskamer gespuwd. Hier ook dus.

En toch, als ik er even over nadenk, dan valt het in ons huis best wel mee. Bovendien komt de dag waarop ons huis min of meer in orde is dichterbij en dan zal alles veel beter worden, troost ik mezelf. Alhoewel ik best weet dat ook een afgewerkt huis met oudere kinderen en een ouder wordende man niet meteen de mirakeloplossingen zijn voor een huis uit de reclameblaadjes. Niet meteen mijn ambitie, maar toch …

Voorlopig doen we het zo …

… elke avond zorg ik ervoor dat alles klaarstaat voor de volgende dag. De boterhammen zijn gesmeerd, de drinkflessen gevuld, het fruit ligt klaar naast de doosjes en de koekjes zitten al in de doosjes. De ontbijttafel is gedekt; de kleren liggen in de bakjes van de kinderen om aan te trekken.

… elke morgen verloopt volgens een vast stramien: kattenwasje (douches en zeepsopbaden verschuiven we naar de avondshift), kleren aan, naar beneden, schoenen aan, eten, jassen aan, tassen op de rug en vertrekken maar. Mama kan zelfs nog havermout maken en een theetje drinken. Dit schrijft vlotjes. Af en toe wordt de stap van het ontbijten wegens extreem traag wel eens ‘vergeten’. Geen nood, onze kinderen sterven niet van de honger; om 10 uur mogen ze hun eerste doosje al leegeten.

… na schooltijd wordt voor het spelen door onze oudste kapoen huiswerk gemaakt. De andere doen alsof en maken tekeningen. Daarna mag gespeeld worden. Tijdens het koken is tv kijken een optie. De kinderen kennen deze afspraken en houden zich er wonderwel aan.

… net voor het eten ruimen we op. De meisjes zingen hun opruimliedje en hun stoere broer verricht het meest opruimwerk. Moeder, ik dus, stuur dit alles door het geven van concrete opdrachten: ‘de jongste mag kijken, de derde-in-rij ruimt de puzzels op, de tweede verzamelt de parels en de frater familias vult de boekenkast opnieuw’.

… ook bij het tafeldekken heeft iedereen zijn taakje. De een zet de borden, de ander brengt de bekers en de derde zorgt voor het bestek.

… douchen gebeurt na het eten. De hiervoor toegepaste techniek is het beproefde stramien dat op menig kamp wordt toegepast: nat maken, inzepen, afspoelen. Sinds onze Afrika-reis, nu al twee jaar geleden, kunnen alle stappende kinderen in ons huis dit toepassen. In een mum van tijd staan drie blinkende snoetjes stralend op de badmat.

… een verhaal, een zoen, een knuffel en dan in bed.

Dit alles gebeurt met de glimlach. Deze structuur zorgt voor rust in ons huis. We houden van deze bronzen discipline (het ijzeren broertje is iets te onbuigzaam). Un imprévu komt wel eens voor. Het zet alles soms even op zijn kop. Blijven ademhalen en ‘deal with it’ zorgen ervoor dat alles uiteindelijk op zijn pootjes valt.

De man is hierin bijzonder zen. Zijn meest geliefde uitspraak in deze context is dan ook: ‘stopt de aarde met draaien als jij de afwas niet doet of als ze een halfuurtje later dan voorzien in bed zitten?’

Tijd voor mezelf ‘stelen’ is moeilijker te plannen. Mijn magische vier zijn op dit moment zo’n beetje het centrum van mijn wereld. Nu de jongste bijna 5 maand is, kom ik stilletjes aan terug de rush van ons bestaan. Het stramien dat hierboven beschreven wordt, zal blijven doorgaan, ook als ik straks weer op de werkvloer moet verschijnen. Er zal helaas wat meer stress zijn. Toch heb ik me voorgenomen om te blijven schrijven; te blijven naaien en af en toe een stapje te zetten (dankzij onze net-ontdekte-geweldige-babysit en uiteraard maakt de man ook deel uit van dit plan). Daarom reserveer ik één avond per week voor mezelf. Op die avond werk ik niet voor de school (ik ben leerkracht), plooi ik geen was, kook ik niet (de diepvries heeft hier altijd wel iets te bieden) … Die ene avond is van mij …

Het aller- , maar dan ook allerbelangrijkste in dit alles is hoe je dit allemaal ziet. Natuurlijk is het huishouden niet leuk en kunnen kinderen erg vervelend zijn. Een halfvol glas is altijd leuker dan een halfleeg glas. Een kind dat zelf iets uit de koelkast pakt en daarbij morst is geen vervelend kind, maar wel een ondernemend kind… Zelfstandige kinderen zijn heerlijk, waarom ze niet laten proberen. Mislukken mag, de volgende keer doen ze het goed.

Vegen en dweilen vind ik verschrikkelijk, maar achteraf genieten van het resultaat kan zoveel voldoening geven. En eventjes lekker koken, alleen in de kookhoek zonder schreeuwende en zeurende kinderen, heerlijk toch …

Relativeren, ‘gaan met die flow’; het komt allemaal in orde!

En denk eraan, perfectie bestaat niet. Een beetje scheef heeft ook zijn charmes!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s